|
Maandag 25 juli, vandaag rijden Eric en ik naar Rostock in Noord Duitsland. Het scheepje vertrekt daar vandaan richting Hanko in Finland. Het bevalt ons prima. In totaal 2000 km (enkele reis) waarvan we maar 1000 hoeven te rijden. De andere 1000 km dobberen we op de Oostzee. Bij de rederij van Fast Ferries was er natuurlijk een computerstoring toen we aankwamen. Dus het inchecken moest op de ouderwetse manier. Na een uurtje wachten kwam Frits ook in de rij staan. De auto's moeten op die boot een paar cm. van elkaar vandaan geparkeerd worden. Zodat je met een lijf van 2 meter moet beschikken over acrobatische vaardigheden om in en uit te stappen. Teamgenoten Frans en Hans zijn een dag eerder vertrokken. Zij reizen via Zweden. Eenmaal dat parkeerdek af kun je niet meer terug. Omdat we 22 uur op die boot zouden blijven, moet je de benodigde spullen daarvoor allemaal meenemen. Je kunt een kamer / hut reserveren, maar ook van die vliegtuigstoelen. Omdat zo'n hut 3x duurder is dan een stoel was de keus snel gemaakt. Dat zittend slapen in een vervelende stoel, in een ruimte met huilende kinderen, snurkende kerels, een lawaaierige airco, een gigantisch piepende deur (Om de 10 minuten moet er iemand naar de WC), een telefoon die niet uitgezet is en irritant luid pratende mensen is dus niet goed bevallen. Dat gaan we op de terugreis anders doen. Gelukkig waren ook deelnemers uit andere landen aan boord. Mensen met dezelfde hobby raken nooit uitgepraat.
Donderdag 28 juli reden we 40 km. naar een trainveld bij Imatra. Een verlaten vliegveld wat nog wel gebruikt werd voor parachutespringen. Deze week dus even niet. Hier wat foto's van de trainingen:
Helaas hebben we daar niets van gemerkt. Vooral tijdens het speedvliegen zou dat leuk zijn. Op de foto daarnaast een start van de Estrella van Frans. Eric staat bij de keerrollen en ik maak de foto. Hierboven het Zwitserse team. Naar mijn mening een voorbeeld hoe het wèl moet. Het is om te beginnen een groot team. Komt ook omdat het team uit Liechtenstein met hun meetraint. Liechtenstein heeft 1 deelnemer en 3 helpers. Zo'n groot team heeft meerdere voordelen. Hier zijn ze bijvoorbeeld met 2 personen tegelijk de afstandstaak aan het trainen. Als wij de afstandstaak gaan trainen is het hele team druk met 1 persoon. Als je met 1 persoon de afstandstaak traint kun je niet vergelijken. Je kunt wel het netjes heen en weer vliegen en het bochtenwerk trainen, maar tijdens de wedstrijd draait het om tactiek, waar te vliegen en herstarts. Als je niet weet dat het beter kan maak je ook niet snel een herstart. Met 2 vliegers tegelijk speelt deze belangrijke factor wel een rol. Bij de duurtaak weet je dat een vlucht goed is als je 10 minuten gevlogen hebt met een doellanding binnen de eerste meter. Met de huidige modellen is 10 minuten bijna altijd haalbaar. De duurtaak kun je dan ook goed alleen trainen. Dat geldt ook voor de speedtaak. Die vlieg je tijdens de wedstrijd sowieso individueel en tijdens trainingen is een speedvlucht goed te beoordelen. Een ander voordeel van een groot team is dat iedereen 1 eigen taak heeft, terwijl bij ons iedereen meerdere taken heeft. De belasting op het team is daardoor veel groter.
Na het avondeten hebben we voor de zekerheid de 4 lieren nogmaals gecontroleerd op hun inwendige weerstand. De minimale weerstand moet 23 mOhm zijn. We hebben de lieren op ca. 23,5 mOhm afgesteld. Hoe dichter bij de 23 hoe beter, maar op een diskwalificatie zitten we niet te wachten. Als gevolg van temperatuur en andere factoren schommelt die waarde best flink.
Vrijdag 29 juli vertrekken we 's ochtends naar het trainingsveld. Ditmaal met de Crossfire. Gisteren nog wat onwennig met een voor onwennige gelegenheden geschikte Ellipse 2V. Steeds meer teams arriveren. Gelukkig is de frequentiebewaking goed geregeld. De weersomstandigheden zijn perfect. Lekker zonnetje met 20 graden en een licht briesje. Hopelijk is dit volgende week nog zo.
Zaterdag 30 juli konden we op het wedstrijdveld trainen. Dit keer met de Caracho 3000. Ik wilde dit model ook gaan inzetten tijdens de wedstrijd. Ik had met dit model veel meer vlieguren gemaakt dan met de Crossfire. Bovendien heb ik met dit model de 1e plaats behaald anderhalve maand geleden bij een voorronde voor de NK in Woensdrecht. Ik was echter aan het eind van de dag totaal niet tevreden over de prestaties van de Caracho 3000. Van de Crossfire had ik een betere indruk. Hier kwam het nadeel van 2 verschillende modellen naarvoren: keuze mogelijkheid. Na lang beraad heb ik gekozen om de Crossfire in te gaan zetten. Best een gok. Omdat de lierprocessing in tegenstelling tot andere jaren niet officieel vóór de wedstrijd plaatsvind, maar steekproefsgewijs tijdens de wedstrijd, wilden we onze lierwaarden vandaag nog eens controleren. Ditmaal met andere meetapparatuur beschikbaar gesteld door jurylid Ralf Decker. De waarden blijken minder kritisch dan onze eigen waarden. Dat is veilig. Voor de 1e plaats komen we toch niet in aanmerking en puntenverlies door diskwalificatie hakt er harder in dan punt verlies door een te veilig afgestelde lier.
Zondag 31 juli wordt de nulronde gevlogen. Weinig problemen met apparatuur, juryleden en deelnemers. Wel sneuvelen al een paar modellen bij andere deelnemers. Op de terugweg naar het hotel (wel 5 km.) kom je mooie typisch Finse plaatjes tegen:
Hier het individuele resultaat van de Nederlandse deelnemers behaald bij de eerste ronde:
De omstandigheden waren wel lastig (dit keer niet de weersomstandigheden). Als vlieger wil je je aan het begin van een wedstrijddag een beetje concentreren en op de weersomstandigheden letten. Daar was i.v.m. het problematische uitzetten van de lieren geen sprake van. We zijn er wel handiger in geworden. Het zand is vrij los van structuur, niet die klei die wij in Nederland veel tegenkomen. Als je dan met een haring op zo'n granieten kei stuit moet je gewoon rustig doorhakken zodat die kei ondergronds kantelt. Dit heeft wel als gevolg dat de 8 mm ronde haringen na afloop de vorm van de letter S hebben. Of beter gezegd: De vorm van een sinuslijn hebben gekregen.
Het is ons ook opgevallen dat het erg lang duurt voordat je een signaal van basis A en B hoort. Dit is vooral merkbaar tijdens de afstandstaak omdat je dan meekijkt bij basis A. Afhankelijk van de snelheid van het model kregen we pas 5 - 10 meter achter het rak een signaal. Na wat navraag bleek dat we de juryleden niets konden verwijten. Zij drukken op het moment dat het model met de neus het denkbeeldige vlak (rak) raakt weldegelijk op hun schakelaar. Het duurt helaas even voordat de redelijke nieuwe installatie dit signaal verwerkt. Dit heeft echter grote gevolgen, zowel bij de afstands- als bij de speedtaak. Als je bijvoorbeeld tijdens de afstandstaak 15 laps vliegt, heb je 15 x 10 meter te ver gevlogen als je wacht op het signaal / de toeter. Dat is bij elkaar opgeteld dus 1 lap in 1 vlucht. Als het model hard vliegt (150 km/h) bijvoorbeeld tijdens de speedtaak, vlieg je veel meer meters te ver. Je ziet 95% van de deelnemers dan ook op ca. 180 meter keren i.p.v. 150 - 160 meter. Die andere 5% is zo ervaren dat ze geen signaal nodig hebben. Deze mannen keren dus voordat ze het signaal gehoord hebben. Pas nadat ze al 20 - 30 meter van de terugweg hebben afgelegd komt het signaal.
Dinsdag 2 augustus beginnen we met speed, dan duur en afstand. Op de foto hieronder is nog net te zien hoe Frans mijn Crossfire start voor de afstandstaak.
Woensdag 3 augustus wordt eerst de afstandstaak van de 2e ronde afgemaakt. Gemakshalve heb ik de uitslagen hierboven alvast ingevuld. Hieronder de resultaten van de 3e dag. Direct na een onderbreking vanwege een regenbui moet Frits de duurtaak vliegen. De wedstrijdleider heeft achteraf gezien de wedstrijd een kwartier te vroeg hervat. Frits moest namelijk in de stromende regen vliegen. Op zich heeft iedereen te maken met dezelfde omstandigheden zodat de prestaties vergelijkbaar zijn, maar wat ons betreft had de wedstrijd wederom even uitgesteld mogen worden. Het model van Frits houdt duidelijk niet van regendruppels op de vleugel. We stonden erbij en keken ernaar...... De foto ernaast: Joe Wurts die zijn model zelf opgooid. Er zit behoorlijk wat power in dat mannetje.
Donderdag 4 augustus krijgen we te maken met een flinke teleurstelling. I.p.v. een nette 19e plaats voor Frans staat Frans nu onderaan. Door een diskwalificatie heeft Frans 0 punten voor de duurtaak. Direct na de vlucht heeft de wedstrijdleiding de lier gecontroleerd waarmee Frans is gestart. Dit was de lier van Frits. Tot onze grote frustratie werd er gebruik gemaakt van wéér andere meetapparatuur. Na verschillende metingen komen deze sympathieke (dat wel) Finse juryleden niet verder dan 22,5 mOhm i.p.v. de minimale 23 mOhm. Uiteraard ontstond een flinke discussie, want we hadden immers de lieren veilig afgesteld met 2 verschillende meetinstrumenten. We wilden dan ook aantonen dat met het meetapparaat van jurylid Ralf Decker de waarden wel voldoen. We hadden ook graag op de laatste trainingsdag van de heer Decker vernomen dat zijn apparatuur niet de officiële was. Zoiets mag je van een neutraal jurylid verwachten.
Nog groter werd de frustratie toen bleek dat de juryleden dit apparaat niet meer beschikbaar wilden stellen. De wedstrijdleiding was inmiddels akkoord gegaan met het nogmaals testen van de lier met de apparatuur waar wij ook gebruik van gemaakt hadden. Ronduit kinderachtig dus. We moesten helaas vaststellen dat we met dit onervaren team weinig indruk maken. Bovendien kregen we van andere teams te horen dat de weerstandsmeting eenvoudig te beïnvloeden is door de startknop simpelweg 2 tot 3 seconden ingedrukt te houden. De weerstand kan hierdoor zo 1 mOhm toenemen. Knap genoeg heeft Frans 2 uur nodig gehad om zich hierover heen te zetten. Een karaktereigenschap waar menigeen jaloers op zal zijn. Te meer omdat dit de 1e goede duurvlucht van Frans was. Zeker goed voor 1000 punten of dicht hierbij in de buurt. Zonder dit onredelijke akkefietje was dit de beste WK ronde van Frans geweest... Aan het eind van de dag hebben we in de werkplaats van de hangar de lier van Frits flink onder handen genomen. We hebben de fijnregeling van de weerstand (kantal) zodanig verbouwd dat de minimale inwendige weerstand wel haalbaar werd. Dat er zoveel verschil in meetapparatuur kan zijn begrijpen we nog steeds niet.
Vandaag is er ook nog ruimte voor een 5e ronde.
Net niet te zien op de rechter foto is Joe Wurts. Ik ben hier met hem in gesprek. Hij staat achter zijn teamgenoot Mike Smith die het model (Estrella) van Joe gaat opgooien. (bij de speedtaak doet hij dat niet zelf) Joe feliciteerd mij hier. Ik bedank hem, ook omdat hij mij vlak voor deze vlucht adviseerde om de Crossfire zwaar te vliegen. Nog niet eerder heb ik dit model zo zwaar gevlogen. Graag probeer ik zoiets eerst uit tijdens een training.... Ik heb de Crossfire hier gevlogen met ballast van ca. 1200 gram. Het totale gewicht komt dan op 3300 gram. Het vleugeloppervlak bedraagd 60 vierkante decimeter. De vleugelbelasting komt dus op 55 gr/dm2. Vrijdag 5 augustus zijn de weersomstandigheden niet goed. Van ronde 6 vliegen we aan het eind van de dag alleen afstand. Een tegenvaller want nu moeten we op zaterdag ook vliegen. We hadden eigenlijk het plan om op zaterdag Finland eens vluchtig te bekijken, maar dat gaat dus niet door. Hieronder alvast de volledige 6e ronde. De matige score van Frans voor de duurtaak is mede mijn schuld. Na een minuut of 5 - 6 vloog Frans met nog 2 andere in een thermiekbel op zo'n 40 meter hoogte. Helaas heb ik als coach op dat moment de modellen verwisseld en Frans voorzien van de verkeerde informatie. Dat het 3 dezelfde modellen waren vind ik geen excuus. Het zou wel lastig geworden zijn om nog 4 minuten te vliegen vanaf die hoogte met die (zwakke) thermiek. Maar er had meer in gezeten.
Zaterdag 6 augustus gaat de wekker dus weer om 6.30 uur. Het weer blijkt uitstekend te zijn. Omdat elk team iedere dag een andere plaats krijgt toegewezen voor de lieren begint de dag met zweetdruppels. Ook moeten we goed opletten welke lijnen op de lieren gezet worden. Aan het eind van zo'n groot toernooi is de stapel met gebruikte lijnen groter dan de nieuwe lijnen. Eén persoon moet dit in de gaten houden. Zodra meerdere mensen zich hiermee gaan bezighouden is het overzicht weg. Merkbaar (vooral bij mijzelf) is dat de fut langzaam weg ebt. Een flinke tegenvaller is dan ook dat de wedstrijdleiding besluit om nog een 7e ronde te vliegen. Er moeten voor een WK minimaal 6 ronden gevlogen worden. Daar hadden we ons ook een beetje op ingesteld.
Aan de starthoogte bij de speedtaak van de laatste ronde merkte ik dat het flink thermisch was op dat moment. Door nog een paar rondjes te draaien heb ik nog wat extra hoogte erbij kunnen pakken. Dit kwam echter niet ten goede aan de gemoedsrust van mijn coach Frans. De tijd tussen het loskoppelen van de startlijn en het aanvangen van de speedtaak is maximaal 1 minuut. Anders zou je gedurende de werktijd van 4 minuten flink kunnen thermieken. Door de flinke hoogte kon ik de Crossfire lang laten duiken. Ik schat van 280 naar 140 meter. Daardoor knalde het model met grote snelheid het rak in. Helaas keerde ik bij basis B te vroeg waardoor ik weer terug moest om het signaal wel te krijgen. De snelheid die aanzienlijk was werd hierdoor sterk gereduceerd. Vandaar de lage score op speed.... De individuele einduitslag en de team einduitslag van het WK F3B 2005 heb ik in een Text bestand gezet. De prijsuitreiking:
Het vermelden waard: Van de 6 wedstrijddagen hebben we 5 dagen met 90 graden zijwind gevlogen. Dat betekent dat van onze 4 lieren 2 lieren naar het westen stonden en 2 lieren naar het oosten. Dit had ik nooit eerder meegemaakt. Deze windrichting zorgde er ook voor dat de afstandstaak soms wel 300 - 400 meter verderop gevlogen werd. Ook dat had ik nooit eerder meegemaakt. Niet alleen de wind deed moeilijk, ook de zon scheen heel fel recht in je ogen. Een aantal keren heb ik met 2 zonnebrillen gestart. Op de foto hier linksonder is goed de corridor tussen de lieren te zien. Slecht te zien is de plek om te landen. Dat komt omdat die er ook niet was....
Joe Wurts wilde wel even met mij op de foto (rechtsboven). In mijn ogen is hij 's werelds beste modelzweefvlieger. Zijn glimlach is het gevolg van een leuke, net gevlogen speedvlucht. Dat leek mij een goed moment om even te poseren. Dankzij Eric heb ik nu een leuke foto in kunnen lijsten. Overigens ben ik niet de enige deelnemer die niet begrijpt waarom hij met een Estrella gevlogen heeft. Zijn reserve model is ook een Crossfire. Een Crossfire is in mijn ogen niet zo goed waar Joe Wurts wel goed in is, namelijk de afstandstaak. Dat vult elkaar mooi aan zou ik zeggen. Joe heeft namelijk veel punten verloren op speed. Een taak waar de Crossfire onverslaanbaar is. Thermieken is geen probleem met de Crossfire. Zijn argumenten: Hij vindt het model moeilijk te starten.
Voor de foto hierboven: vlnr: Hans, Eric, Frits, Frans en Sander
Om het model weer te kunnen zien heeft Frits zeker 30 - 40 meter aan hoogte af moeten bouwen. Reden voor ons om de wedstrijdleiding hierop te attenderen. Zij hebben helaas niets ondernomen. Zelfs nadat ze het zelf ook vastgesteld hadden..... Mijn verklaring: We hebben te weinig indruk gemaakt als klein onervaren ploegje. Wat voor invloed dit heeft gehad in de einduitslag heb ik niet uitgerekend. Wel heb ik uitgerekend op welke plaats we alle 3 geeïndigd zouden zijn ALS we voor ieder afstandstaak 95% hadden gescoord. M.a.w. 950 punten voor elke afstandsvlucht dus. Dit lijkt mij niet onredelijk. 1000 punten zou ik wel onredelijk vinden. ALS we die 950 punten voor alle afstandvluchten en die regenbui nu meenemen, zou Frits op de 12e plaats geeïndigd zijn! Conclusie: Steviger protesteren en die afstandstaak (veel) beter trainen. Op de afstandstaak heeft Frits minimaal 320 punten verloren. Goed voor een daling van 5 plaatsen in het eindklassement.
Frans (53e plaats): Frans heeft 2 problemen ondervonden. Het 1e probleem zie ik in de combinatie Frans en zijn model Estrella. Tussen deze 2 klikt het niet erg (vind ik). Het 2e probleem was de steekproefsgewijze liercontrole. Na 2 metingen door verschillende apparaten dachten wij veilig te zijn. Dat bleek dus niet het geval. Dit leverde Frans 0 punten op. Uiteindelijk kun je die 0 punten wegstrepen omdat van elke taak de slechtste score vervalt. Dus niet de slechtste ronde. Helaas had Frans al 2 minder goede vluchten staan zodat die nu gewoon meetellen. Als Frans i.p.v. 0 punten 1000 punten had gekregen. En dat had hij ook, deze werden hem alleen afgenomen na de liermeting, dan was hij 1 plaats gestegen. Namelijk naar de 52e plaats. Ook heb ik nog uitgerekend wat er gebeurd zou zijn als Frans 950 punten voor alle afstandstaken had gekregen. Frans zou dan als 43e geeïndigd zijn. In dit geval vind ik 950 per afstandsvlucht niet redelijk omdat dit met de combinatie Frans en Estrella niet of nauwelijks mogelijk is. Conclusie: Steviger protesteren en wellicht een ander model gaan vliegen.
Sander (31e plaats): Ik heb in tegenstelling tot Frits en Frans geen pech gehad. Wel ben ik tegen 2 problemen aangelopen. Het 1e probleem deed zich voor tijdens de speedvlucht in de laatste ronde. Door te vroeg te keren staat er nu 23,75 seconden i.p.v. ca. 16,5 seconden. 16,5 seconden in de laatste ronde zou goed geweest zijn voor 950 punten. ALS ik deze speedtaak gewoon netjes in 16,5 seconden had gevlogen, was ik als 25e geeïndigd. Dan nog het 2e probleem. De slechte prestaties op afstand. Neem ook hier weer 950 punten per afstandsvlucht met daarbij een nette laatste speedvlucht en ik beland op de 13e plaats. Conclusie: 1) Alleen risico nemen als het iets op kan leveren en het ook niet te veel gaat kosten. Dat kun je alleen weten als je precies weet wat de stand is. We hadden dit WK geen behoefte aan tussenstanden. We waren van mening dat dit alleen maar stress zou opleveren. Op die mening kom ik nu terug. Je moet namelijk weten wat wel en niet kan voor aanvang van de taak / vlucht. Als ik had geweten dat ik 6 plaatsen zou kelderen door te vroeg te keren in de 7e ronde tijdens de speedtaak, had ik dit waarschijnlijk nooit gedaan. 2) De afstandstaak (veel) beter trainen. Hier heb ik minimaal 470 punten in totaal op verloren, wat inhoudt dat ik 12 plaatsen lager geeïndigd ben.
Verslag van de teammanager voor de Bouwen & Vliegen (KNVvL)
De Alti2 hoogtelogger heb ik dit WK niet gebruikt. Ik had het apparaatje ingebouwd in de Caracho 3000. Ik ben gaan vliegen met de Crossfire. Het overzetten is geen probleem. Waarom dan niet? Luiheid! De Alti2 kan maar voor 2,5 uur data loggen. Omdat ik geen computer bij me had om de data tussentijds op te zetten, zou ik niet verder komen dan een halve wedstrijd. I.v.m. de 90 graden zijwind valt met de verkregen gegevens ook niet echt veel te doen. Ik gebruik de Alti2 voornamelijk om de starthoogte te verbeteren.
Hieronder nog een paar schitterende foto's van Frits. Deze zijn wat noordelijker in Finland genomen. De locatie zal ik nog eens navragen.
Terug naar F3B wedstrijden en techniek
|
