4 en 5 juli 2026 Het weer gooide de planning volledig overhoop dit jaar. Op zaterdag 28 maart was de eerste voorronde van het NK in 2026 gepland. Het weer was toen te slecht om te vliegen dus die dag ging niet door. Op zondag 3 mei was de tweede voorronde van het NK gepland en die kon ook geannuleerd worden.
Vanwege internationale F5J wedstrijden, waaronder het EK in Frankrijk, bleef er niet veel ruimte op de kalender over. Besloten werd om op zaterdag 4 en zondag 5 juli in één weekend de wedstrijden te vliegen in Doornspijk bij Modelbouwvereniging Jules Verne en in Olst bij de Deventer Luchtvaart Club.
Dit weekend had voor mij voorbereiding nodig, want het was in de inloop ernaartoe wel zeker dat de wind sterk aanwezig zou zijn. En daar heb ik geen F5J model voor. De Prestige 2PK waar ik mee vlieg weegt 1280 gram en dat is minimaal 500 gram te licht voor windkracht 3 - 4. Ballast toevoegen is niet mogelijk.
Nu wil het geval dat ik beschik over enkele F3G modellen. Eén van de drie taken binnen het wedstrijdreglement van F3G is (ongeveer) hetzelfde als F5J. De raderen begonnen in mijn hoofd te draaien.
Ik vlieg de laatste tijd veel met de Fosa Lift F3G. Dit model vliegt met de nieuwe servo's en 10 graden vleugelverbinder beter dan ooit. Ik heb er zelfs een F5J versie van bedacht met een vliegklaargewicht van 2378 gram. Gewicht behaald met een 800 mAh 3S LiPo pakketje (i.p.v. 1300 mAh 4S) en slechts één lichte vleugelverbinder van 61 gram (i.p.v. 2x 109 gram).
Maar eigenlijk is een kleine 2400 gram ook met stevige wind nog teveel voor een F5J wedstrijd. Ergens ver weggestopt op zolder lagen ook nog de vleugelhelften van de Elektro Fosa. Weggestopt omdat ik met deze vleugel eigenlijk net niet kan wat ik wil met een F3G model, namelijk goed thermiekvliegen en heel hard vliegen. De vleugel is heel snel, maar in deze versie ook heel licht en niet sterk gebouwd. Dus goed thermieken en hard vliegen kunnen beiden niet.
De Fosa presteert op het gebied van thermiekvliegen minder goed dan de Fosa Lift. Toch werd ik nieuwsgierig naar het verschil in gewicht tussen beide vleugels. Dat is 115 gram per helft. Dus 2380 - 230 komt op een totaal vlieggewicht van 2150 gram. Dat begon ik interessant te vinden.
Om het gewicht nog verder omlaag te krijgen heb ik nog even naar de V-staart gekeken. De Fosa staarthelften wegen 38,3 gram per stuk.
En de Fosa Lift helften 34,1 gram per stuk.
Verrassend dat een elektro staart zwaarder is dan een grotere F3B staart. 8 gram in de staart betekent 24 gram in de neus voor het zwaartepunt. Dus 32 gram in totaal. De eenvoudige beslissing werd dat de Fosa Lift staart op de romp moest.
Net als de vleugel is de staart van de Fosa Lift rondom iets groter. Komt me voor F5J goed uit, want wendbaarheid om de topas van het model is belangrijk bij een duurtaak. Ik verwacht geen groot verschil tussen de twee V-staarten. Wat je tegenwoordig wel meer ziet is een grotere koorde van het hoogteroer bij V-staarten. Juist voor netjes krap cirkelen op lage hoogte in thermiek. Dat lukt met deze F3B staart niet. Bij F3B is thermiekvliegen ook bijzaak. Thermiek wordt vaak snel na de start gevonden en dat is meestal op een hoogte van minimaal 250 meter. Dan is krap cirkelen niet aan de orde. Uitzonderingen daargelaten.
Intussen had ik ook een andere propellor gevonden. Geleend van een ander model. Geen 18 x 13 meer, maar 18 x 11. Helaas geen verschil in gewicht, maar de propellorbladen liggen veel aerodynamischer aan tegen de romp.
Zo is de creatie geworden.
Op woensdagmiddag vloog ik nog met de Fosa Lift F5J van 2380 gram. Dat ging op zich niet verkeerd, maar ik raakte steeds de thermiek kwijt door de stevige bries. Ik heb de laatste 3 vluchten een variopieper op de ontvanger aangesloten om eens te horen wat ik nou fout doe. Thermiek invliegen is met het oog goed te zien. Daar heb je geen vario voor nodig. Maar dan raak ik met deze wind na enkele cirkeltjes het stijggebied kwijt omdat ik dan niet meer goed zie waar ik het model moet laten vliegen. Met de vario was wel te horen dat er nog wel wat stijgen te vinden was nadat ik een grotere cirkel vloog, maar de kracht was wel minder geworden. Met andere woorden, thermiek verwaait door harde wind. Zeker lager bij de grond.
De vrijdagmiddag voor het F5J weekend heb ik de nieuwe configuratie met Fosavleugels getest in waarschijnlijk dezelfde omstandigheden als we waarschijnlijk in het wedstrijdweekend zouden hebben. De conclusie aan het einde van de dag was dat dit zou kunnen werken tijdens een winderige wedstrijd mits er thermiek is. Zonder thermiek zakt dit model harder dan een F5J model met ballast.
Zaterdag 4 juli, de 1e F5J NK vooronde editie Frankenstein
De volgende ochtend, langs het Veluwemeer in Doornspijk, bleek het inderdaad hard te waaien. De voorspelde windkracht 4 stond er ook. Rondom een spectaculair mooi grasveld stonden redelijk hoge bomen dus het waaide niet alleen hard, maar er was ook de nodige turbulentie.
Het was verder wel mooi weer dus vestigde ik mijn hoop op snel wegwaaiende thermiek waar ik met de Frankenstein Fosa langer in mee kon gaan dan een F5J model waarbij ik het model ook nog terug kon vliegen naar het veld. Zonder gebruik van de motor uiteraard.
Niet boven de auto's en klagende omwonenden vliegen. Het is overal hetzelfde.
Steeds meer modelvliegclubs maken gebruik van robotmaaiers. Sommige clubs hebben er zelfs 2 tegelijk rijden. Je krijgt er een schitterende grasmat voor terug. De maaiers waren vandaag even uitgeschakeld.
Mike wordt hier gecoached door Vincent. Mike heeft patent op ontzettend ver weg vliegen. Zijn ogen zij erg goed. Net als zijn stalen zenuwen.
Een kipfitte Peter wordt hier gecoached door Bart. De starthoogtes lagen niet onder de 150 meter vandaag.
Eric wordt hier gecoached door Wim. Wim zou vandaag net als Vincent als enige stabiel vliegen en hoog eindigen. De rest van het deelnemersveld kende pieken en dalen.
De landingen van Mike zijn altijd het aanzien waard. Actieve houding erbij ook.
Vincent gaf vandaag een masterclass modelzweven.
Na 6 ronden en 1 schapvlucht hier het podium. Wim eindigt met slechts 45 punten onder Vincent als 2e vandaag. Peter was de beste van de groep piekers en dalers.
Leuk om eens een F5J wedstrijd te vliegen met een F3G model, maar ik denk toch dat een F5J model met ballast handiger is zodra het thermisch wat uitdagender is. Tijdens de training gisteren was veel meer thermiek en dan valt er nog wel wat te redden. Vandaag had ik liever 2 schrapvluchten gehad, maar dat geldt voor de meesten. Oja, landen met een F3G model vind ik veel moeilijker dan met een F5J model. Netjes cirkelen trouwens ook.
De 2e vlucht 14 seconden te vroeg geland omdat ik helemaal van de leg was. Ik was lekker aan het kletsen met mijn coach toen we beiden plotseling de melding "one minute" kregen. De F-Fosa was nog skyhigh waardoor mijn landingscircuit nergens meer op leek. En dan blijkt een F3G model ineens veel harder naar het landingsdoel te vliegen dan een F5J model. Komt ook omdat de flaps niet lekker ver omlaag kunnen. Ik ben dan altijd wel blij als achteraf in de einduitslag blijkt dat dit geen lagere plaats(en) in het klassement tot gevolg heeft gehad.
De uitslag van vandaag. Interessant om te zien is dat de starthoogte niet doorslaggevend is. Je kunt je beter concenteren op de 10 minuten en de doellanding dan de strafpunten per gestarte hoogtemeter.
Zondag 5 juli, de 2e F5J NK vooronde editie Survival
Een dag later was het ander weer. Iets minder wind. Ik denk een dikke windkracht 3. Helaas af en toe een bui in Olst. De windrichting was vandaag gunstig. Westenwind zorgt ervoor dat de omwonenden, die ons liever zien gaan dan komen, niet snel last van ons hebben.
Tijdens de briefing hebben we afgesproken niet met gillende motor laag over de 2 bekende percelen te vliegen. Maar ook vandaag weinig tot geen starthoogtes onder de 150 meter.
Peter vliegt met een Prestige 2PK met een gewicht van 1750 gram.
Vandaag beleven problemen helaas niet uit. Bart had last van zijn zicht en kon niet meedoen. Gertjan had ook zichtproblemen en probeerde er nog wat van te maken. Andries-Jan had een Prestige die na de worp 20 meter recht omhoog ging en daarna 20,1 meter recht omlaag. We waren er allemaal stil van. Zoveel schade.
Internationaal gezelschap in Olst vandaag. Jörg als enige Duitser deed mee met zijn Prestige 3PK. Gisteren nog een wedstrijd gewonnen in Duitsland. Andries woont in Frankrijk en Mike woont in Londen. Ze hebben veel logistiek over voor dit spelletje.
Start van de 2PK Pro versie normaal van Eric. Eric heeft ter plekke nog even ballast op maat geslepen met een accuslijptol. Dit was gisteravond niet meer gelukt met de Dremel.
Ik heb vandaag niet veel foto's gemaakt. De dag was er niet echt naar. Ik vloog met de Prestige 2PK. Een vlieggewicht van 1280 gram is eigenlijk te weinig met een dikke 3 Beaufort. Ik had geluk met de juiste plek op het juiste moment waardoor ik de Prestige niet echt ver hoefde te verplaatsen. De keren dat verplaatsen of terugvliegen nodig was ging dat in de speedfase met de flaps en ailerons negatief en leverde ik flink hoogte in.
Er viel ook nog te lachen. Meer omdat het absurd was dan dat het leuk was. Er is een groep geweest met 3 deelnemers waarbij alle drie 0 punten hebben genoteerd. Alle 3 motor ingeschakeld om terug te kunnen komen naar het veld.
Hier nog even een blunder van mij. In ronde 3 start ik per abuis 249 meter hoog. Vanwege de wind was ik vooral bezig de Prestige zo ver mogelijk vooruit en rond de 200 meter hoogte te starten. Niet te hard vliegen hierbij in verband met een negatieve V-stelling die de Prestige zich dan kan aanmeten bij licht gebruik van het hoogteroer. Met 249 meter starthoogte heb je dus 247 strafpunten.
Vandaag vlogen we 5 ronden. Daar is nog even discussie over geweest, want er waren 7 ronden gepland. Na 5 ronden wilde de meerderheid stoppen, maar eigenlijk had en heb ik daar moeite mee als er geen gegronde reden voor is. Een mogelijk naderende regenbui is een twijfelachtige reden. De bui is ook niet gekomen, sterker nog, het weer werd best goed. Het was nog geen 14.00 uur toen we stopten.
Gisteren 91% en vandaag 92% gescoord. Niet om over naar huis te schrijven, maar het was weer gezellig en de moeite waard. Bij de F3B wedstrijden die ik van 2002 t/m 2014 vloog kende ik altijd wat stress, maar daar heb ik met F5J helemaal geen last van. Omdat de leden van de Deventer Luchtvaart Club, waar ik lid ben, geen interesse hebben in thermiekvliegen zijn dit soort dagen voor mij ook een mogelijkheid om met gelijkgestemden te vliegen.
Mike is een echte fietser. Fietst van Londen naar Doornspijk en Olst en weer terug. Een deel met de trein.
|
