2026 2026 is het jaar waarin ik mijn 50e verjaardag mocht vieren.
Een leeftijd waar ik zelf nog even aan moet wennen. Een mooi moment om na te denken over de aanschaf van een cabrio of Harley Davidson.
Of nee, toch niet. Nee, ik hou het bij mijn hobby. Maar dan wel met een goed cadeau.
Over een goed cadeau, een mooie zwever dus, heb ik lang nagedacht. Omdat ik nu al 4 jaar F3G erg leuk vind, dat is dus F3B met een propellor in plaats van een lier, dacht ik lang aan een F3G model. Ik had er ook al een op het oog.
Eentje specifiek ontworpen voor F3G en dus geen compromis van F3B vleugels met een elektroromp. De communicatie met de leverancier verliep moeizaam waardoor ik afgehaakt ben.
Later bedacht ik me dat een nieuw F3G model absoluut beter zal vliegen dan de 3 verouderde modellen waar ik nu mee vlieg, maar hoe belangrijk is dat voor recreatief vliegen? Bovendien kan ik met veel wind nog steeds leuk meedoen aan een F5J wedstrijd.
Als je serieus wedstrijden vliegt is het handig om mee te gaan met de tijd, maar dat doe ik niet meer.
Maar wat voor zwever dan wel? Ik heb met alles wat zweeft gevlogen. Aan alle modelzweefwedstrijdklassen heb ik deelgenomen en met veel recreatieve modellen, klein en groot, vrije vlucht en bestuurbaar, heb ik gevlogen.
Er zijn nog twee categorieën die ik nog niet af heb kunnen vinken en dat zijn modellen voor GPS Triangle en echt grote schaalzwevers. In een model voor de (voor mij nieuwe) GPS Triangle klasse had ik het meeste interesse.
GPS Triangle is een relatief nieuwe wedstrijdklasse met modellen specifiek ontworpen om zoveel mogelijk driehoeken te vliegen binnen 20 of 30 minuten.
Bijkomend voordeel is dat dit type modellen invulling geeft aan mijn voornemen om hogere vlieggewichten te kiezen voor toekomstige modellen. Als ik me goed heb laten informeren krijgen we door klimaatverandering steeds meer te maken met langdurige en hardere wind. Het jaar 2026 is daar misschien wel een goed voorbeeld van.
Mijn Agent RC in Emmen heeft een kort lijntje met Samba. Handig voor snelle communicatie.
Samba is leverancier van de Paradigm. Een model ontworpen door Philip Kolb en Benjamin Rodax. Deze twee heren weten waar ze mee bezig zijn. Ik vlieg nu 2 jaar met de Samba Prestige 2PK (Philip Kolb) en ben zeer onder de indruk van dit model.
Ook ben ik onder de indruk van de prestaties van Philip zelf. Dat begon al rond 1999 tijdens Holland Glide, een F3J Eurotour wedstrijd met ca. 120 deelnemers, waaronder ik, op vliegbasis Gilze-Rijen waar hij liet zien hoe je een model 10 minuten in de lucht kunt houden.
Aanschaf van een model waar hij zich mee bemoeit heeft kun je risicoloos doen met garantie voor plezier en verslaving. Hier komt bij dat Samba goed modellen kan bouwen.
Je moet er even diep voor in de buidel, maar dat stelt niet veel voor vergeleken met een cabrio of Harley.
De levertijd was 6 maanden en dat was precies goed voor de voorpret.
Over de GPS klasse kun je hier alles vinden: www.gps-triangle.net Samengevat is deze klasse onderverdeeld in 4 groepen. Dat zijn:
In Nederland ligt de Lightclass voor de hand gezien de starthoogte en de grootte van de driehoek. Modellen die zich hiervoor lenen zijn bijvoorbeeld dezelfde Prestige 2PK of 3PK modellen, maar dan verstevigd en verzwaard. Voor mij een klasse die altijd nog kan als je de GPS apparatuur en installatie hebt, maar die me nu nog niet echt weet te binden.
Ik zou de lightclass liever vliegen met een F3G model, maar de maximale vleugelbelasting voor GPS light is 30 gram per vierkante decimeter en voor F3G is dat minimaal 35 gram per vierkante decimeter. Daar zit dus een gat tussen waardoor je niet met een F3G model aan GPS triangle mee kunt doen. Recreatief kan dat natuurlijk wel.
De sportclass heeft wel mijn interesse, ondanks de Nederlandse beperkingen, vanwege de specifieke modellen voor deze klasse waar ik nog onbekend mee ben.
Over de Samba Pike Prestige kun je hier alles vinden: https://f3j.com/pages/pike-paradigm-design
Samengevat:
De Agent RC kon na een F5J wedstrijd in Tsjechië (Samba Cup) het model zelf meenemen dus een mooi unboxing tafereel ontbreekt, net als de verzendkosten en transportschade.
Toen ik de romp en vleugeldelen voor het eerst uit de hoezen haalde vielen een paar dingen op.
De romp is langer dan ikzelf. Dat is nieuw voor mij, met mijn 2 meter. Bovendien is de romp met 2,1 kg (inclusief apparatuur en vliegaccu) loeisterk geconstrueerd en zwaar als je F5J gewend bent.
Ook het kielvlak valt op door zijn formaat en vooral hoogte. De gevraagde kleurencombinatie is uitstekend gelukt. Het signaaloranje zal goed te zien zijn.
Ik had voor de kleuren van het model een deel geschetst en een deel aan samba overgelaten. Dat gaat dus prima. Het signaaloranje heb ik gekozen omdat me tijdens F5J wedstrijden is opgevalen dat je met deze kleur je model ook ver weg nog goed kunt zien. Een contrastrijke onderzijde helpt ook goed op grotere hoogte.
Wat verder opviel is dat dezelfde degelijkheid ook geldt voor het middendeel van de vleugel.
Wat een robuust onderdeel met een gewicht van 1,6 kg. Opvallend is de vrij smalle koorde van de flaps en ailerons. De vleugel, en dan met name het middendeel, is niet perfect uit de mal gekomen. Ik zou de plekjes met losgelaten witte lak kunnen behandelen, maar vanaf 2 meter afstand zie je er niks meer van.
Toch nog even kritisch: Als je zo'n robuuste vleugel bouwt verwacht ik niet dat je de aftekening van de vleugelservohouders en de ligger door de bovenhuid heen ziet.
Ik zou daar investeren in verschilllende lagen koolmat om plaatselijk zo'n hard en stabiel oppervlak te hebben dat je dat niet meer ziet. Slechts een detail dat opvalt.
Het middendeel is langer dan de tipdelen. Een transportkist van 1,89 m is nodig om schadevrij te vervoeren.
Dit soort afmetingen ben ik niet gewend. Met meer geluk dan wijsheid blijkt dit net in de auto te passen.
Over de transportkist heb ik nog even nagedacht naar aanleiding van tipschade bij een model van een kennis.
Tijdens transport konden de tipdelen in de kist schuiven wat geleid heeft tot twee afgebroken tipjes. Zelfs in de vleugelhoezen gaat dit dus mis. Dat wil ik niet en daarom heb ik het volgende bedacht.
Wat ik altijd knap vind is dat het gewicht van de onderdelen zo precies geproduceert kan worden. Hier de rechter tip.
En hier de linker tip.
Voor de volledigheid hierbij ook nog even de vleugelverbinders. Deze zijn bij Samba ook zonder knik te verkrijgen. Dat zou meer lol geven op de helling.
Van de XT stekkers aan de vliegaccu ben ik geen fan. Daar heb ik 3 (helicopter)modellen door zien crashen.
Door hogere stromen op een warme dag wordt het kunststof van de stekkers warm waardoor de klemkracht afneemt en bij trilling los kunnen komen.
Ik gebruik al 30 jaar 4 mm goudstekkers en dat bevalt goed. Volgens mij ook verplicht bij F3G in verband met controles tijdens de wedstrijden die met apparatuur uitgevoerd moeten kunnen worden. Dus zijkniptang erin.
Niet tegelijk doorknippen uiteraard.
Over het gewicht van de accu lopen de adviezen uiteen.
Volgens de ene bron rond 450 gram voor een pakket ten behoeve van een correct zwaartepunt, volgens een andere bron 350 gram.
Ik heb 450 gram aangehouden, omdat ik met een backup accu ga vliegen en die kan ik flink achterin de romp schuiven voor een correct zwaartepunt.
Een pakket van 450 gram blijkt uitstekend te voldoen en schuiven van andere apparatuur is niet nodig.
Hier de toegepaste componenten. Onder de foto (klik voor groter), een toelichting bij de onderdelen.
Er zijn onderdelen die niet op de foto staan. Hierna volgen ze separaat.
Hier een detailfoto van de Schambeck 1930 motor.
Voor het solderen van de 3 aansluitingen heb je een serieuze soldeerbout nodig. Ik red het met een 80 Watt Weller eigenlijk net niet.
Weller heeft bouten met meer vermogen in het assortiment. Daar ga ik maar eens naar kijken, want ik heb dit vaker aan de hand.
Voor servosnoer is 40 Watt prima toereikend. Voor 4 mm goudstekkers is 80 Watt op het randje.
Zwaardere kabels aan een motor solderen vraagt om meer dan 80 watt vermogen. Op de foto even losjes gesoldeerd om alleen de draairichting van de motor te bepalen en daarmee de lengte om af te knippen.
Omdat er nogal wat apparatuur onder het plankje van de vliegaccu moet heb ik besloten het plankje demontabel te maken. Verderop een betere foto daarvan.
Bij een hardere landing zal de vliegaccu naar voren willen schuiven. Ik heb gezien dat sommigen hiervoor een piepschuim blokje gebruiken, maar daarmee isoleer je wel de (warme) motor. Ik heb een balsa dingetje gemaakt dat ook wel voldoet.
Hier de toegang tot de backup accu. Aan de Battswitch had ik een wat langer snoer aan gemaakt zodat de backup accu nog wat kan schuiven ten behoeve van het zwaartepunt. Schuiven blijkt niet nodig te zijn. De accu op deze plek zorgt voor een zwaartepunt van 106 mm.
Hier de KST X10 Pro-A rolroerservo. Waarom het derde gat niet benut wordt weet ik niet. Ik zou dat wel doen.
En hier de KST A12-T servo voor de flaps. Ook hier het derde gat onbenut. Kan geen kwaad, maar het is weinig moeite en gewicht om dit bevestigingspunt wel te gebruiken.
Het is lastig om op de foto te krijgen hoe mooi de propellor aanligt tegen de romp. Om te forceren dat de propellor in alle posities ook tegen de romp aan blijft liggen tijdens de vlucht heb ik een stukje fietsbinnenband als elastiek gebruikt.
Ik heb nog een onderzoekje gedaan naar de relatie tussen spanning en resterende capaciteit van een LiPo cel / pakket. Dit om te bepalen hoe ik de zender in moet stellen voor een melding dat overgeschakelt is van vliegaccu naar de backup accu.
Met 3,7 Volt is de resterende capaciteit 15%. 7,4 Volt met 2 cellen is dus te laat / laag voor een melding.
Met 3,8 Volt is de resterende capaciteit 30%. Dat is ook wat laat voor een melding.
Met 3,9 Volt is de resterende capaciteit 60%. Dat geeft vertrouwen.
BEC staat in de YGE95 ingesteld op 8,1 Volt om overladen van het backup pakket via de BattSwitch te voorkomen.
Ik heb gekozen voor een melding bij 7,8 Volt. Dat kan de telemetrie goed aan. De YGE95 kan de spanning onder belasting ook goed op 8,1 Volt houden. Dus zodra de spanning 0,3 Volt daalt is kennelijk overgeschakeld naar de back-up accu.
Dan is het zaak snel te landen. Niet vanwege het kleine backup pakketje, want die houdt het wel even vol, maar omdat er dus iets mis is.
Misschien staat de vliegaccu wel in de fik. Ja, de kans is klein.
Hier was ik erg nieuwsgierig naar. Gewicht en zwaartepunt.
Tijdens deze meting ontbrak nog de Raven2pro, GPS sensor en TEK met tube.
Nu nog bepalen wat er met het zwaartepunt gebeurt zodra ballast wordt toegevoegd.
Klink misschien vanzelfsprekend, maar zo'n zwaartepuntweger moet dus waterpas staan. Dat deed ie eerst niet en toen week de waarde wel 4 - 5 mm af.
Met 3 ontvangers, waaronder 2,4 GHz en 900 MHz, maak ik maximaal gebruik van de mogelijkheden van de Jeti DS24. Er is nog wel wat te doen over "clone" en double path" instellingen. Harry legt dat perfect uit.
Normaal gebruik je de E1 en E2 poorten op de ontvanger voor de satelliet ontvangers. Omdat de telemetie van de YGE95 LVT regelaar op E2 moet, moet je de 900 MHz in E1 prikken en de RSat2 2,4 GHz in de 900 MHz satelliet.
Dit had ik liever anders gezien. Een satelliet aan een satelliet koppelen komt op mij minder betrouwbaar over dan beiden separaat aansluiten op de ontvanger.
Het zat oorspronkelijk niet in mijn hoofd om ook de GPS apparatuur aan te schaffen, maar wat is nou een GPS triangle model zonder GPS apparatuur?
Ook daar moet je even voor in de buidel bij RC-Electronics. Eenmalig een stevig bedrag en daarna jaarlijks een licentie van 50 Euro. Vooruit dan maar. Er zit een geweldige en slimme ontwikkeling in deze apparatuur. Daar is door enkele bedrijven ook in geïnvesteerd. De markt is klein dus de kosten moeten verdeeld worden over een kleine groep. Ik steun dit graag.
De website van RC-Electronics vind ik helaas onduidelijk. Ik heb aardig wat filmpjes bekeken waarin uitgelegd wordt welke apparatuur je kunt gebruiken. Het zou handig zijn als complete sets zouden worden aangeboden. Een set voor elke GPS Triangle klasse.
Ik heb gekozen voor de Raven2pro voor in het model en voor de Snipe als grondstation. Voor de energiecompensatie heb ik gekozen voor de V-TEK slick probe. Die zag er wel OK uit.
Ik was er helemaal vanuit gegaan dat de set dan compleet zou zijn, maar dat bleek na ontvangst niet het geval. De tube zat er niet bij. Moet je appart in het winkelmandje leggen. Omdat ik geen zin had in 20 Euro verzendkosten voor een product van 10 Euro heb ik de tube elders (bij een vissportzaak) aangeschaft.
De romp is best ruim, maar veel hou je niet over. De voorkant van de romp is van glasvezel. Hier zitten dan ook de antennes voor de hoofdontvanger, de 900 MHz satelliet ontvanger, de GPS ontvanger en de 433 MHz zendantenne van de Raven2pro. Achter de vleugel, uit de romp de antennes voor de 2,4 GHz satellietontvanger. Ja, in totaal 8 antennes. Nieuw voor mij.
Ondanks alle fimpjes en handleidingen kwam ik er niet uit hoe de Raven2pro aangesloten dient te worden.
Gelukkig ben ik sinds kort lid van een GPS triangle appgroep. Dat is handig want Gertjan en Tjakko stonden meteen bijna een uur klaar om me te helpen. Wat blijkt? Ik heb de verkeerde TEK probe gekozen.
De juiste is de Multiprobe. Kon ik toch nog een bestelling in Slovenië plaatsen. Ook maar meteen de tube mee laten komen.
De probe is een geweldig staaltje techniek. Zoals je kunt zien zitten er 3 aansluitingen aan. De Raven2pro heeft ook 3 aansluitingen. Deze verbind je met elkaar door middel van de tube. In verschillende filmpjes wordt uitgelegd hoe de Total Energie Kompensation (TEK) werkt, maar dat gaat voor mij te ver.
Niet alleen een venturie, maar ook aan de voorzijde van het piefje een gaatje en ook bovenop nog 3. Heeft te maken met statische druk wat ook meegenomen wordt in de berekening die de software maakt.
Aan het hoogteroer trekken (knuppelthermiek) zal niet meer leiden tot variopiepjes, dat is de bedoeling. Ik vind het knap en ben heel nieuwsgierig hoe dat uitpakt.
De Multiprobe steek je op zijn voetje. Dit voetje is gelijmd op de romp achter de vleugel. Voor transport natuurlijk ideaal.
Het klittebandje om de antennes gaat er voor het vliegen natuurlijk af. Dit is voor transport.
De Raven2pro met daarop de GPS ontvanger met een tiewrap op een plankje bevestigd. De GPS kan zijn werk al doen met een verbinding van ca. 10 satellieten. Hoe meer satellieten hoe beter.
Mijn andere GPS ontvanger die ik gebruik bij F3G vliegen heb ik weleens op 25 satellieten zien staan. Dat zal deze met de Raven2pro ook wel kunnen vermoed ik.
's Avonds in het donker mooi licht uit de romp. Groen van de Raven2pro en blauw van de Battswitch.
Nu vliegklaar op de zwaartepuntweger. 200 gram zwaarder dan verwacht, maar daar zit ik niet mee. Nadeel is wel dat het meegeleverde ballast een gewicht heeft van 2,3 kg.
Men gaat dus uit van een vliegklaar gewicht van 4700 gram zodat je met 2,3 kg ballast op de limiet zit van 7 kg. Ik moest de ballast dus aanpassen.
Eerst maar eens een mooi doosje gemaakt voor de 2,3 kg messing en de houten afstandhouders.
Bij F3B en F3G weet ik wel wanneer je welke gewichten nodig hebt en bij welke taak, maar met dit model en GPS Triangle vliegen is dit allemaal nieuw.
Op RC-Network, het Duitse Modelbouwforum, is een "draadje" over de Paradigm. Die heb ik uiteraard nauw doorgenomen. Eén van de punten die aandacht vroeg is het uitnemen van de ballast uit de vleugel. Er waren verschillende Paradigm eigenaren die de ballast er niet meer uitkregen.
Ik heb in de kopsekanten M4 schroefdraad getapt en in de vleugelkist 1 meter draadeind van M4 gelegd. Nou, die had ik nodig ook.
Dat merkte ik al bij invoeren. Geen angst hierbij, want ik kan het messing er toch weer uittrekken, maar zonder hulpmiddel lukt dat dus niet.
Het is mooi om vrij van rammelen ballast te hebben in je model, maar dit is net te strak.
Het zwaartepunt verschuift helemaal niet door de ballast en dat is geweldig. Het maximale gewicht met 2 gedeelde ballaststaven komt ook prima uit. Net onder het maximum van 7 kg.
Oja, als laatste heb ik de tape gebruikt die meegeleverd was. Dat is tape die aan de plakkant maar voor de helft plakt. Op het rolletje 5 meter. Prima voor een model van 4,7 meter.
Ik wil deze tape nu ook voor andere modellen, zoals de 2PK, hebben. Ik wist niet dat het bestond. In het verleden gebruikte ik nog wel eens talkpoeder na opplakken. Maar dit is beter.
Volgens mij is de Paradigm klaar voor de eerste vlucht.
Deze vlucht ga ik niet op het veld van de Deventer Luchtvaart Club (DLC) maken, maar bij een andere vereniging waar ik dit jaar lid geworden ben: Vliegclub Zuid Ginkel in Ede (VZG).
Het veld in Deventer / Olst is te klein voor grotere modellen en al helemaal voor de GPS Sportclass.
6 november 2026 De hele week had ik het weerbericht goed in de gaten gehouden. Vandaag, zaterdag, zou het 9 graden Celsius met 2 Bft worden. Misschien wel de laatste kans in 2026 om met de Paradigm te vliegen.
Ik had met anderen om 12.00 uur afgesproken op de Ginkelse hei. Om 11.15 was bij defensie nog altijd geen toestemming aangevraagd. Om dat in te zien hebben we een app / website die ik steeds zat te verversen. Het was waarschijnlijk dat deze toestemming wel gegeven zou worden, maar ik wil dat wel graag zeker weten voordat ik ga rijden.
Omdat ik uitleg heb gekregen over de procedure voor toestemming aanvragen heb ik zelf met defensie gebeld. Ik kreeg groen licht (letterlijk en figuurlijk) voor vandaag. Toen ik dat kenbaar maakte in de groepsapp van de vliegclub ontving ik allerlei zorgen over en foto's van mist. Dat terwijl het bij mij thuis schitterend helder weer was. Wel koud met 3 graden. Het gras was bevroren wit.
Na afstemmen hebben we besloten wel te gaan. Er waren meer "maidens" gepland en sommige kerels moeten gewoon even de deur uit.
Op de Ginkelse hei was het inderdaad wat heiig, maar het zicht was horizontaal en verticaal ongeveer 400 meter. Net genoeg voor wat testvluchtjes.
De Paradigm heb ik in elkaar gezet. Hierbij kwam ik erachter dat ik de backup accu vergeten was. Even wat twijfel. Vanwege zwaartepunt en gebrek aan backup-voeding. Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en volledig te vertrouwen op de YGE regelaar. Als ik om de hoek had gewoond ...
Het zwaartepunt heb ik op 2 wijsvingers gecontroleerd. Lekker zuiver. Ik vond geen verschil dus heb ik trimlood achterwege gelaten. De backup accu zit achter het zwaartepunt, maar nog net onder de vleugel. Zeg maar onder de achterlijst. Zoveel verschil maakt dat kennelijk ook weer niet.
Voor de eerste vlucht heb ik de Triangle app niet gebruikt. Eerst maar eens kijken hoe de Paradigm vliegt. Wel in het achterhoofd dat het zwaartepunt mogelijk 1 of 2 millimeter verkeerd zit. Dus veel trimmen was ik daarom op voorhand niet van plan. Dat doe ik wel met een correct zwaartepunt.
De eerste worp was voor Lyckele. Prettig om beide handen aan de knuppels te hebben zo'n eerste start. Aan de worp te zien kostte het niet veel inspanning om het 4,9 kg zware model te werpen. De 1,9 kW aandrijving trekt het model zo uit je handen.
Dat merkte ik toen ik de tweede vlucht de Paradigm zelf wierp. Hier een filmpje daarvan.
Het vliegen met de Paradigm. Vooropgesteld dat ik vandaag slechts 2x ca. 8 minuten gevlogen heb waarbij de ballastloze Paradigm niet hoog en ver kon vanwege de mist heb ik wel voorzichtige bevindingen.
Ik zou zeggen dat het model een groot en stabiel vliegend F3G model is waarbij de nadruk (uiteraard) sterk ligt op het afleggen van afstand. Het was vandaag zowaar thermisch. Bijzonder zonder zon, met mist en 4 graden Celsius. Leuk om eens te vliegen met een vario die door middel van TEK gecompenseerd is. Veel heb ik daar nog niet mee kunnen spelen.
Het cirkelen in thermiek samen met de buizerd vond ik geenszins lijken op cirkelen met de F5J Prestige 2 PK waar ik de afgelopen 2 jaar veel mee gevlogen heb. Het draaien om de topas vond ik veel weghebben van cirkelen met een F3B / F3G model. Ik vermoed, maar ik heb er niet superveel verstand van, dat je de relatief zware vleugel niet zomaar even draait. Dat geldt voor zowel de topas als de lengte-as.
Ophangen en langzaam vliegen in thermiek, zoals ik dat met de Prestige doe gaat niet. Dit model moet je doorvliegen. Ook dat komt overeen met een F3G model.
Wat niet overeen komt met een F5J of F3G model is de landing. Voor deze klassen krijg je punten voor de landing. Dan moet je een wendbaar model hebben waarvan je de snelheid kunt regelen met de flaps. Een doellanding is met GPS Triangle vliegen natuurlijk niet van toepassing. Het is ook helemaal niet nodig om met een model voor de GPS Sportclass voor je voeten te landen.
De volgende vluchten ga ik me meer verdiepen in de app van RC-Electronics. De 2e vlucht hebben we deze wel gebruikt. Helaas was 350 meter naar de keerpunten vandaag echt te ver. Wel geprobeerd, maar dat was behoorlijk oncomfortabel. Het is noodzakelijk om met een koptelefoon te vliegen als je de app gebruikt. Dan kun je aan de piepjes links en rechts horen of je goed op koers bent naar het keerpunt.
Ik heb zo'n vermoeden dat dit model samen met het GPS vliegen ervoor zorgt dat er een nieuwe wereld voor mij opengaat. Ik kan niet wachten op de lente. En kom maar op met die wind die we de hele zomer van 2026 gehad hebben. Met de Paradigm heb ik een model dat ook goed met windkracht 3 - 4 te vliegen is.
Oja, leuk om te melden dat ik 0,0 getrimd heb. Alle instellingen en roeruitslagen zijn exact volgens opgave van Philip Kolb. Ingesteld met de Edge van RC-Electronics. Zo zuiver heb ik nog nooit een eerste vlucht gemaakt.
|
