12 september 2026 Vandaag stond de 2e voorrondewedstrijd F3L 2026 in Zeewolde bij Gooi en Eemland Vereniging van Modelvliegers op het programma. De dagen voorafgaand aan de wedstrijd hielden we de weersberichten angstvallig in de gaten. De eerste vijf geplande wedstrijddagen van dit jaar werden namelijk allemaal geannuleerd vanwege het slechte weer. Voor vandaag was er een stevige bries voorspeld, maar het zou droog blijven. Beide voorspellingen bleken te kloppen.
De dag begon met windkracht 2 en eindigde met windkracht 4. En windkracht 4 is echt veel voor een F3L model.
Eerder dit jaar rondde ik de bouw van de SaBuRES-V2 af. Vanwege het weer – en dan met name de wind – heb ik er daarna nog niet veel mee kunnen vliegen. De keren dat ik ermee vloog, vond ik het best goed gaan. Ik werd dan ook nieuwgierig naar de prestaties van de SaBuRES-V2 ten opzichte van andere F3L-modellen, zoals de Apex, Purito, Encanto en Slite. De enige manier om daarachter te komen, was door deel te nemen aan een F3L-wedstrijd. Dit zou mijn allereerste F3L-wedstrijd worden.
Deze zaterdag nam ik zowel de V1 als de V2 mee. V1 is loeisterk (en dus wat zwaarder), wat met veel wind handig kan zijn, zowel tijdens de start als tijdens het vliegen. Omdat ik de V2 prettiger en ook beter vind vliegen, koos ik voor dit model, met de V1 als reserve. Het was wel een gok.
Voorafgaand aan de wedstrijd was er al gewaarschuwd voor wegwerkzaamheden rondom het vliegveld. Toen ik zaterdagochtend in de buurt van het veld kwam, bleek er ook nog een triathlon georganiseerd te zijn. Hierdoor kwam ik, in plaats van ruim op tijd, ruim te laat aan. De navigatie wist zich in de polder geen raad meer met alle wegafzettingen.
Snel zette ik de modellen in elkaar en tapete ik de roertjes van de V2 opnieuw, want die zaten slecht vast. Het proefvluchtje duurde nog geen drie minuten, wat niet echt voor rust zorgde.
Willem en Christiaan spraken ons toe tijdens de briefing. Christiaan is voorzitter van deze vereniging en vandaag ook deelnemer.
Hier nog even een laatste proefvluchtje van Eric met zijn Apex.
SaBuRES-V1 links en SaBuRES-V2 rechts op het schitterende gras van Gooi en Eemland.
De wedstrijd is begonnen. 9 minuten werktijd voor een vlucht van 6 minuten. Hier de start van Arno met Adrie als coach. Clubgenoten bij MVC Delta.
Start van Erik met coach Eric.
Veel herstarts vandaag. De 6 minuten werden lang niet gehaald.
Lyckele met Eric als coach. De Apex mag op dit moment de laatste ontwikkeling op F3L gebied genoemd worden. Een schitterend model dat volgens mij als enige nog een beetje tegen de wind in kon komen.
Start van de Slite van Willem. Ik startte zelf ook ruim voor de 5 kg lijn. Met zoveel wind heeft veel lijnspanning geen toegevoegde waarde. Het is vooral een extra belasting voor je model.
Mooie zichtbare kleuren ook. Het geel van mijn SaBuRES-V1 en het model van Nick is een afrader. Geel en oranje zijn zeer slecht te zien in de lucht.
Nick deed vandaag mee aan zijn 2e F3L wedstrijd. We kennen elkaar van het F3B vliegen, een klasse die tot 2015 in Nederland gevlogen werd.
Eric en Erik met de rollen ongedraaid.
Adrie bleek later een landingskoning te zijn. Zie verderop. Wat je op de foto niet ziet is de windkracht 3 wat veel is voor een F3L model. Daarom is het knap om überhaupt in de buurt van het landingsdoel te komen. Maar als echte Zeeuw vlieg je waarschijnlijk altijd met meer wind en ben je geoefend.
Zelf heb ik de stoorkleppen nauwelijks gebruikt. Er was wel één knotsgekke landing waarbij de SaBuRES-V2 veel te hoog kwam aanvliegen. Klik hier voor het filmpje ervan, met dank aan Lyckele.
Wout kende vandaag pieken en dalen. Een mooie dikke 1000 punter werd afgewisseld door een landing tegen een boom gevolgd door een plons in het water. Gelukkig viel de schade mee en was het model snel weer terug.
De wind begon aan te trekken en ook van richting te veranderen. Eerst kon nog enigszins boven een bomenrij van hellingwind geprofiteerd worden, maar later draaide de wind ongeveer 45 graden met de klok mee en stond het parallel aan de bomenrij.
Robin wordt hier gecoached door clubgenoot John. John, vandaag geen deelnemer, is lid van deze vereniging en ook van MVC Otto Lilienthal waar ik hem van ken. Opvallend hoeveel leden van Gooi en Eemland aanwezig en geïnteresseerd waren. Voor de meeste leden is F3L ook niet onbekend.
Christiaan was vandaag erg goed bezig. Als voorzitter van deze vereniging zal hij het veld ook wel goed kennen.
In 1999 (schat ik) hielp ik als instructeur op het modelvliegkamp van de KNVvL op vliegbasis Deelen Eric aan een brevet. Best knap om in 1 week een brevet te behalen als nooit eerder gevlogen hebt. In 2005 was Eric helper van het F3B WK team in Finland. Ik was toen deelnemer en we reden er samen naartoe. We kennen elkaar dus 27 jaar. De kans is groot dat Eric dit jaar Nederlands kampioen F3L wordt, maar dat gaan we zien.
Met 440 gram is de SaBuRES-V2 een makkelijke prooi voor de wind. Twee schroeverdraaiers en een postbode-elastiek konden me ontzorgen. Ook na vandaag twijfel ik aan toevoegen van ballast. Ik was volgens mij de enige die vloog met een model zonder ballast. Simpelweg omdat die mogelijkheid er (bewust) niet in zit. Een vleugelbelasting van precies 12 gram per vierkante decimeter. En ik vermoed dat ik dat niet erg vind. Ik heb niet gezien dat anderen met ballast voordeel hadden.
Ik denk dat ik bij mijn stelling blijf dat je voor meer wind een sterker en dus zwaarder model nodig hebt. Dan heb je twee vliegen in één klap. Dit model kun je dan voorzien van een wat snellere vleugel. Voor een romp maakt het niet uit. Je zou twee vleugels voor één romp kunnen maken.
Een soort déjà vu vandaag. 5 juli jongstleden vlogen we een F5J NK voorronde wedstrijd in Olst met dezelfde omstandigheden. Toen vliegtijden om van te huilen. Dat was vandaag weer het geval. Ik heb de eer als enige vandaag één keer de 6 minuten vol gevlogen te hebben. In de grafiek hieronder kun je zien dat dit hellingwind was, want het model is nergens gestegen tijdens de vlucht.
Wel 7 seconden te vroeg geland, omdat ik op dat moment niet bekend was met de spelregels voor de landing. In sommige klassen, zoals F3B, mag je over de tijd heen zonder zware bestraffing. Bij F5J krijg je nul punten voor de landing enz. Ik nam het zekere voor het onzekere en zal thuis mijn huiswerk doen.
Interessant om te zien dat de starthoogtes steeds hoger werden door de toename van windkracht en dat de vluchtduur daar niet door toenam. Verder te zien dat de 2 herstarts die ik gemaakt heb terecht waren. Dat wil zeggen dat de tweede vlucht beter was dan de eerste.
Bijzonder dat je met een lijn van 75 meter nylon + 15 meter elastiek starthoogtes kunt halen van 140 meter. Ik had nooit verwacht dat de SaBuRES-V2 zo goed overweg zou kunnen met veel wind. Tijdens het ontwerp en de bouw heb ik me volledig gericht op een licht-weer-model. Laag vlieggewicht met groot vleugeloppervlak. De rondstalen pen van 4 mm heeft zijn taak uitstekend uitgevoerd. De vleugelpen boog lekker tijdens de start en ontlastte de vuren hoofdligger prima.
Met veel wind laat ik het model wel voorzichtig van de lijn afduiken. Echt een kritisch moment van de start. Bij erg doorbuigen van de vleugelpen heb ik heel licht en voorzichtig iets "down" gedrukt om de lijnspanning te verlagen. Het gevaar wat daarbij ontstaat is dat het model hard gaat vliegen / accelereren waardoor alsnog een te zware belasting plaats kan vinden. Daarom heel subtiel.
Hier het bewijs dat Adrie de koning van de landing is. Lekker consequent goed geland. Data verkregen met dank aan Willem en Gliderscore.
De einduitslag van vandaag. Ik moet bekennen dat dit me wel wat doet. Winnen met een zelf ontworpen en gebouwd model vind ik erg leuk. Dit geeft me veel voldoening en ook motivatie voor een nieuw ontwerp van versie 3 van de SaBuRES serie. Het finetunen van modelzweefvliegtuigen past echt goed bij mij.
|
